جایت در دلم سبز خاموشی است

دلم بشدت درهوایت می رود

دلم بشدت تو را می بوید

درثانیه های این عمر

من

و تمام دوریت

سخت می خزیدم

در لاک تنهاییمان

و آنگاه منتظر تو می شویم تا

تو ای رویای سبز شده در دل خاکستری ام

تا تو درخت سبزت را ریشه زنی و خاکستر را به آبادی این شهر پیوند دهی

بیا خسته ام